«Кажуць, што вось цяпер у нас высадзіўся дэсант», — беларускі пісьменьнік, які жыве пад Кіевам

Размова зь беларускім пісьменьнікам Сяргеем Прылуцкім, які жыве ў кіеўскім прадмесьці Буча, непадалёк ад аэрапорта Гастомель, за які 25 лютага ішоў зацяты бой.

— Сяргей, скажыце спачатку, дзе вы знаходзіцеся. Як далёка вы ад Кіева?

— Буча, дзе я жыву, гэта, па сутнасьці, прадмесьце Кіева. Да цэнтру Кіева ад нас — кілямэтраў 25–30. А да гарадзкой мяжы Кіева — недзе кілямэтраў 10. Наш будынак на самым ускрайку Бучы, недалёка ад аэрапорта Гастомель, які атакавалі і, магчыма, будуць атакаваць яшчэ.

Учора раніцай наш будынак трошкі зачапіла снарадам. Мы ў гэты час начавалі ў іншым месцы, вярнуліся з рэчамі і ўбачылі, што будынак зачапіла…

— Той будынак, дзе ваша кватэра?

— Так, шматпавярховы…

— А ці ёсьць там у вас нейкае бамбасховішча, дзе людзі могуць пераначаваць, калі ня хочуць заставацца ў сваёй кватэры?

— Калі не ва ўсіх, то ў многіх будынках ёсьць падвалы. Як усё пачалося, то мы сядзелі ў падвале побач са сваім домам, а потым ужо перабраліся да знаёмых.

— Гэтую апошнюю ноч вы правялі ў знаёмых, як разумею?

— Так, калі ў наш будынак пацэлілі, мы пераехалі ў іншы раён гораду.

— А як выглядае справа з жыльлёвай інфраструктурай у вас — ці ёсьць электрычнасьць, вада?

— Калі гаварыць пра гэты наш будынак, які побач з аэрапортам, то там адразу адключылі газ. Вада ёсьць, электрычнасьць ёсьць — прынамсі, да апошняга часу былі, цяпер ня ведаю…

— А што вы чуеце за вакном цяпер — нейкае водгульле бою ці, можа, спакойна?

— Хвілін 10–15 таму моцна біла артылерыя. Ня ведаю па чым, але знаёмыя сказалі па тэлефоне, што нібыта зноў высадзіўся дэсант у Бучы і атакуе з боку Беларусі. Я падазраю, што гэта фігачаць калёну, якая ідзе ў наш бок…

— Каб нашы чытачы больш-менш арыентаваліся геаграфічна, скажыце нам: ваша Буча зь якога боку Кіева?

— Гэта паўночны захад. А Гастомель крыху на поўнач ад Бучы. Учора і пазаўчора яны ішлі з боку Беларусі і намагаліся адтуль атакаваць. Таму што там на ўскраіне Бучы стаіць разьбітая расейская тэхніка: БТРы, грузавікі. Іх, відаць, разбамбіла артылерыя, і з паветра накрылі.

— А што людзі ў вас цяпер гавораць?

— Гавораць, што ўчора схапілі дывэрсанта ў цэнтры гораду. Сёньня ў суседнім пасёлку схапілі марадэраў. Кажуць, што вось цяпер у нас высадзіўся дэсант, але гэта не пацьверджаная інфармацыя. Ніякіх фота і відэа няма.

— Вы ня думаеце зьяжджаць адтуль? Застаняцеся там, пад Кіевам?

— Мы пакуль што застаемся, бо мы ў параўнальна аддаленым раёне. Гэта па-першае. Па-другое, зараз кудысьці перасоўвацца няма на чым, а знайсьці машыну нерэальна, бо ўсе, хто мог, ужо зьехалі. У Кіеў ехаць я таксама ня бачу сэнсу. Таму мы пакуль што тут, а далей будзем глядзець.

— Як я разумею, калі пачалася вайна, то і школы закрылі?

— Так, усё закрыта: садкі, школы… Супэрмаркет у нас у цэнтры зачынены…

— А іншыя прадуктовыя крамы адчыненыя? Ці ёсьць дзе купіць ежу?

— На нашым раёне — гэта такі кампактны жылы комплекс, дзе ўсе ўсіх ведаюць, — крама працуе. Як разумею, краму трымае мясцовая жыхарка і адчыняе яе, як для сваіх, так сказаць. Там можна купіць усё што трэба.